Granman Matodja Gazon is gaan slapen

Graman Matodja Gazon van de Auccaners is 'gaan slapen'. Hij is vanmiddag tot hoger leven opgeroepen. Het 91-jarige grootopperhoofd heeft zijn ogen voorgoed gesloten in het Diakonessenhuis. De gezagsdrager werd maandag met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Hij had op Drie Tabbetje een beroerte gekregen. Starnieuws verneemt dat het stoffelijk overschot van de granman vanmiddag vervoerd zal worden naar zijn residentie te Drie Tabbetje. Het grootopperhoofd zou vanmiddag al terugkeren naar Drie Tabbetje, want medisch kon niets meer voor hem worden gedaan. Er waren diverse ministers en personen die dichtbij de granman stonden, vanmiddag in het ziekenhuis. Na kort met elkaar overleg gepleegd te hebben en de regering is besloten de granman te vervoeren naar zijn standplaats. Dit heeft ook te maken met de vele rituelen die met het heengaan van de granman uitgevoerd moeten worden. (Foto: Ramon Keijzer) (SR Nieuws)

Dag der Marrons in Suriname

De viering van de Dag der Marrons zal dit jaar plaatsvinden te Santigron in het district Wanica. Santigron is in dit district het enige marrondorp. Coördinator van de viering, Patricia Meulenhof, zegt aan Starnieuws dat daarom bewust is gekozen om de viering in dit dorp te houden. “We willen bij deze viering het accent meer leggen op de cultuuruitingen van de marrongemeenschap. Het is de bedoeling dat alle andere culturen komen kijken en zien wat de Marron cultuur precies inhoudt”, zegt Meulenhof. Rond de viering van deze dag zijn er landelijk ook activiteiten gepland door verschillende marron organisaties. De viering is op 10 oktober en is uitgeroepen tot een nationale vrije dag. Voor elk district zijn er programma onderdelen. De viering van deze dag heeft eerder plaatsgevonden in Paramaribo, Albina en Boven Suriname. Dit jaar wordt ook het marronmuseum ‘Saamaka’ officieel geopend te Pikinslee in Brokopondo. In het museum komen verschillende marron kunstwerken te staan. Voor de oprichting van het museum is een speciale stichting ‘Totomboti in het leven geroepen. Deze stichting is ook belast met het beheer van het museum. De opening van het museum is groots gepland. De activiteiten duren drie dagen. (SR Nieuws)

Marronvrouwen netwerkdag komt te vervallen

Vanwege organisatorische redenen gaat de geplande Marronvrouwen netwerkdag, op zaterdag 16 april 2011, in het Kwakoe gebouw niet door. Verzoeke de site (www.saamakasoni.com). in de gaten te houden voor de nieuwe datum en eventueel nieuwe locatie. (SaSoni)

Miss Parbo ontdekt Suriname

De Nederlandse Erna Hulsenboom bezoekt tijdens een vakantie voor het eerst Suriname. Tijdens een trip door het binnenland ontdekt ze een Suriname waar ze tot op dat moment geen flauw vermoeden van had. De eenvoud van het leven trekt haar aan, al houdt ze zichzelf voor dat dit valse westerse romantiek is. Er lijkt maar een manier om er achter te komen of dat waar is. Ze besluit om drie maanden in het binnenland te gaan wonen en werken. Zo komt ze terecht in Jaw Jaw, een dorp aan de Boven-Surinamerivier, diep in het regenwoud, waar de tijd heeft stil gestaan. Het wordt een geweldige tijd. Ze geniet van het mooie dorp, van de mensen die al even warm zijn als het klimaat, de natuur, de rivier, het simpele bestaan zonder zorgen en met nauwelijks verplichtingen, zonder radio, krant en tv, zonder koelkast, wasmachine. Het leven past haar als een tweede huid. Lees verder het verhaal van Miss Parbo door het boek aan te schaffen. www.bookabook.nl/book/miss-parbo.html. (SaSoni)

Marron thriller

Jimmy L. Ray brengt Marron thriller uit. Onlangs verscheen er van Jimmy L. Ray een boek met als titel: “De mannen van Adosu”. Jimmy L. Ray, pseudoniem voor E.H.R. Landveld heeft zijn eerste schreden gezet op het schrijven van boeken en bewijst met De mannen van Adosu dat hij een meester is in het schrijven van boeiende thrillers. Het is een meesterlijke thrillerdebuut over de jacht op een moordenaar uit het binnenland van Suriname. Wat een daverend verjaardagsfeest had moeten worden, wordt overschaduwd door de plotselinge dood van Ada. In haar geboortedorp Fayakampu, een dorp aan de bovenloop van de Surinamerivier, zijn de mensen in rep en roer. Ze zijn in alle staten en vastberaden om degene die Ada om het leven gebracht heeft te vinden. Boven het dorp Maipahedi hangen nu donkere wolken, de jacht op de moordenaar is begonnen en de mannen van Adosu zullen niet rusten totdat zij hem gevonden hebben. Deze weet zich schuil te houden in de jungle, maar overal wordt het heet onder zijn voeten… Wilt u weten hoe dit verder afloopt, ga naar de boekhandel, ISBN 978-90-79538-97-3. of bestel het via Saamaka Soni. (www.saamakasoni.com/boeken.php). (SaSoni)

Tata Awagi Award

Tata Awagi Award uitgereikt aan een top artist. Op 30 januari 2010 organiseerde Stg. Saamaka Soni & Crew haar 1e Tapa yai. Ondanks het barre boze winter weer was de opkomst goed te noemen. Tijdens deze tapa yai kreeg Errol Burger (van de muziekformatie Tweede Kamer) de Tata Awagi Award uitgereikt. Dit i.v.m. zijn jaren lange diensten die hij aan de Marron samenleving heeft geboden op het gebied van muziek. Errol Burger was zeer vereerd en genoot van de belangstelling. Het is de bedoeling dat Stg. Saamaka Soni jaarlijks deze award zal uitreiken aan personen die een zeer belangrijke bijdrage aan de Marron samenleving leveren. Een ieder die een kandidaat weet, verzoeken we contact op te nemen met de heer E.H.Ray Landveld (voorzitter van Stg. Saamaka Soni). Kandidaten voordragen kan alleen als de reden van de voordracht duidelijk onderbouwd is. De commissie die hiervoor in het leven geroepen is, oordeelt in overleg met de hoofd kapitein der Saramaccaners die in naam van het hoogste gezag (Gaama Belfon Aboikoni) mag spreken. (SaSoni)

Marrons van Suriname

Toon Fey heeft z'n hart verloren aan Suriname, dat staat vast. Dat weten we uit ander werk van hem, onder andere 'Suriname, switi Sranan' en dat blijkt ook uit teksten op zijn website. Dat hij als fotograaf die liefde prachtig in beeld brengt, dat verrast steeds weer. Het onlangs verschenen boek 'Marrons van Suriname' is niet alleen een fotoboek. In zeven hoofdstukken worden de geschiedenis, de cultuur en het dagelijks leven van de marrons verteld en die vertelling gaat gepaard met een keur aan illustraties, eerst de overbekende prenten en tekeningen van onder anderen Stedman en Benoit, overgaand in historische foto's en tenslotte een serie foto's van de creatieve hand van de auteur. Toch zit ik met een paar vragen: Waarom heeft KIT-publishers dit boek juist nu uitgebracht, tegelijk met 'Kunst van overleven', de catalogus van de gelijknamige tentoonstelling in het Tropenmuseum in Amsterdam, hiernaast besproken? Al is de opzet van die catalogus anders door het inzetten van veel auteurs, in de eerste hoofdstukken van beide boeken vinden nogal wat overlappingen plaats, ook wat de illustraties betreft. Ook verderop is er veel gelijksoortige informatie, al ben ik dan wel weer heel blij dat Fey aandacht besteedt aan de gezondheidszorg in het binnenland, waarbij hij het wonderlijke werk van de dresiman (zie de foto van een jonge en een oude dresiman, p. 69) op één lijn zet met de aanpak van de Medische Zending. Weliswaar noemt hij de fenomenale kennis ten aanzien van het helen van botbreuken niet en weet hij blijkbaar ook nog niet dat er al zeker drie jaar een actieve fulltime tandarts, Susanne Poots, voor de Medische Zending rondvliegt. Het gevaar dat de kennis en het gebruik van medicinale planten wegens het 'gemak' van westerse geneesmiddelen verloren gaat of wordt gepatenteerd door grote farmaceutische industrieën, waardoor de deskundige dresiman het nakijken hebben, wordt wel duidelijk belicht. Dramatische gebeurtenissen in het recente verleden, zoals de aanleg van het stuwmeer en tengevolge daarvan de transmigratie, en de Binnenlandse Oorlog krijgen ook hier veel aandacht en maken weer duidelijk hoe ontheemding het dagelijks leven en de gezagsstructuren heeft beïnvloed. Verder geeft het zesde hoofdstuk, 'Dagelijks Leven', een goed beeld van het leven in de dorpen, de familieverhoudingen, de dagelijkse verplichtingen en alle veranderingen in de loop van de laatste decennia. Wat mij als vrouw een onderzoek waard lijkt, maar wat in beide boeken weinig wordt belicht, is de borduurkunst van de vrouwen. En dan bedoel ik niet de kleurige kruissteekpatronen die de vrouwen uit Europese DMC-patronenboeken halen. Het Franse borduurgaren DMC is trouwens allang vervangen door goedkoop chinees garen van veel minder kwaliteit. Ook bedoel ik niet de met 'anitiibuutu' gehaakte randen aan pangi, geleerd van zendelingenvrouwen(?). Ik heb Saamaka-vrouwen zien toveren met onbekende steken en patronen die veel dichter bij hun cultuur staan dan de kruissteekjes en die vaak de symbolen van het houtsnijwerk benaderen. En ook de met de hand gemaakte mamio's die iets weg hebben van de kleurige Ghanese lappen, en het koti-plaki-werk met traditionele symbolen verdienen meer aandacht. Wat textiel betreft even een correctie: de kamisa is de lendendoek van de man en de schouderdoek wordt tapuskinpangi genoemd. Vrouwen doen daarbij inderdaad hun best om voor hun geliefde de mooiste patronen en teksten te verzinnen. Een tweede vraag is: waar is de bronvermelding? Hoe komt Toon Fey aan al die informatie? Hoort dat niet in elk boek thuis? Over bepaalde onderwerpen wil men toch meer weten, maar met dit boek kom je niet verder. Er is alleen een minutieuze fotoverantwoording, waar ook nog het nodige aan ontbreekt (pp. 10, 12,13, 14, 15, 17). Al met al is 'Marrons van Suriname een boek om aan te schaffen en/of cadeau te geven. Elke toerist die van plan is naar het binnenland te gaan, zou ik dit boek willen aanraden. Het is dan ook geen verrassing dat het boek gedeeltelijk gesponsord is door de SLM en haar dochter Mets Travel & Tours. Maar ook hier in Sranan bestaan er nog veel vooroordelen en onkunde ten aanzien van de bewoners van het binnenland en het zou dan ook verplichte lectuur moeten zijn voor DNA-leden die geen marronachtergrond hebben, voor ministers, voor andere beleidsmakers, voor buren van marrons en collega's, voor werkgevers en werkers bij ngo's, om zo meer kennis op te doen over deze bijzondere bevolkingsgroep.(dWT)

Overhandiging boeken Daniël IJveraar school

Na ongeveer 1 uur en 30 minuten rijden richting zuiden van Suriname naderen wij ( Stg. Saamaka Soni) het dorpje Klaaskreek. De bus is volgeladen met passagiers en vracht. Als we het dorp binnen rijden passeren we eerst de begraafplaats die er vredig bij ligt. Enkele meters verder naderen we de chinese winkel met daar tegenover de school en daarnaast de kerk. De school geeft mij meteen een weemoedig gevoel. Ik heb er ooit in 1972 drie maanden op gezeten; waar ik me overigens niets van kan herinneren.In ieder hadden we geluk. Meteen na aankomst werden we bezocht door een 3 basias (binnenlandse gezag dragers). We vertelden meteen wat het doel van ons bezoek was. We hadden 254 school boeken bij ons die we namens het Koninklijk Instituut voor de Tropen wilden overhandigen. Er werd heel enthousiast op het plan gereageerd. Juffrouw Weimans die ook in Klaaskreek geboren is werd er meteen bij gehaald. Afgesproken werd dat wij op woensdag 18 juli de boeken mochten overhandigen. Uiteindelijk was het dus woensdag. Om 08.00 uur ’s ochtends begaven we ons naar het school plein. Na de vlaggeparade (waarbij het volkslied uitbundig gezongen wordt) werden we door het hoofd van de school mevrouw Clayedesdaele rondgeleid. Bij de kleuters aangekomen kon ik het niet meer droog houden; ik liet mijn tranen de vrije loop. Kortom er is heel veel werk aan de school te doen. Van schilderen tot verbouwing en noem het maar op. In ieder hadden we geluk. Meteen na aankomst werden we bezocht door een 3 basias (binnenlandse gezag dragers). We vertelden meteen wat het doel van ons bezoek was. We hadden 254 school boeken bij ons die we namens het Koninklijk Instituut voor de Tropen wilden overhandigen. Er werd heel enthousiast op het plan gereageerd. Juffrouw Weimans die ook in Klaaskreek geboren is werd er meteen bij gehaald. Afgesproken werd dat wij op woensdag 18 juli de boeken mochten overhandigen. Uiteindelijk was het dus woensdag. Om 08.00 uur ’s ochtends begaven we ons naar het school plein. Na de vlaggeparade (waarbij het volkslied uitbundig gezongen wordt) werden we door het hoofd van de school mevrouw Clayedesdaele rondgeleid. Bij de kleuters aangekomen kon ik het niet meer droog houden; ik liet mijn tranen de vrije loop. Kortom er is heel veel werk aan de school te doen. Van schilderen tot verbouwing en noem het maar op. Na ongeveer 2 uur rondleiding en een goed gesprek met het hoofd der school gingen we eindelijk over tot het overhandigen van de boeken. We kunnen gerust zeggen dat de leerlingen heel blij waren met de 254 boeken en de school uiteraard ook. Natuurlijk: de boeken hebben we namens het KIT en Stg. Saamaka soni aangeboden. Het is de bedoeling dat de Daniël IJveraar school per 1 oktober 2007 een utgebreide bibliotheek krijgt. (van de voorbereidingen konden we nog niets merken, de schoolvakanties beginnen op 20 augustus). In de bibliotheek kunnen dan ook de leerlingen van het voortgezet onderwijs (die 50 km verder op school zitten) boeken lenen en de krant lezen. De krant is in Klaaskreek moeilijk aan te komen doordat er geen verkooppunt is. De bibliotheek zou een schakel moeten zijn waar de krant verkrijgbaar is voor zowel de leerlingen als de andere dorpsbewoners. Dat zou dan een enorme vooruitgang zijn. Namens de Daniël IJveraar school zeggen we dank aan het KIT voor deze grandioze gift. Nogmaals: KIT BEDANKT!!!! (SaSoni)

Frits van Troon

Grootste bomen- en plantenkenner, Frits van Troon, uit Suriname is in Amsterdam om als eregast de première van de film "Zonder plant ga niet leven" bij te wonen. Frits van Troon kent niet alleen bomen en planten van het Surinaamse oerwoud, maar ook uit de bossen van Bilize en Costa Rica. Hij kan de namen opnoemen in het Saramaccaans, Sranantongo en de Inheemse talen en Latijn. Voor aanvang van de film staat deze trotse man een journalist te woord en een ieder wilt hem de hand schudden. Als de zaaldeuren opengaan, stromen de bezoekers naar binnen. Een ieder krijgt een envelope overhandigd, deze envelope is bestemd voor de actie een Ton voor Tonka. Om de mensen welkom te heten, wordt er een Saramaccaans lied ten gehore gebracht. Frits van Troon komt binnenlopen en het publiek verwelkomt hem met een daverend applaus. Voorzitter van Rainforest Medical, Henk Wilgenburg, voert het woord waarna Frits van Troon aangeeft dat hij trots is. Na het openingswoord van Henk Wilgenburg krijgen ook Olaf Banki en Tine van Andel het woord. Olaf Banki, Bosecoloog geeft aan dat hij ervan schrikt hoeveel bomen Frits van Troon dan wel niet omarmd heeft. Banki heeft in zijn samenwerking met van Troon ruim 40.000 bomen omarmd. Tine van Andel, Ethnobotanicus van het Nationaal Herbarium Nederland, vraagt zich af waar de wetenschap zou zijn zonder mensen als Frits van Troon. Tijdens de film geniet het publiek van een prachtig natuur uit het binnenland. Voor sommige mensen is het heimwee en verlangen. De Saramaccaanse bezoekers en hen die de taal verstaan, schieten in de lach als Frits van Troon in gesprek is met een van de dorpsbewoonster. Na verloop van de film loopt Andre Pakosie van Stg. Sabanapeti het podium op. Hij somt een kleine biografie van Frit op en bedankt hem voor zijn diensten. Pakosie geeft aan dat van Troon een man is die zich thuis voelt in zijn woongebied. Het is voor van Troon een volkomen verrassing om op deze dag geëerd te worden. Pakosie overhandigd de Granman Gazon aan de "groene profeet". Deze award komt alleen personen toe die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de Surinaamse gemeenschap in het algemeen en voor de Marrongemeenschap in het bijzonder. Na het overhandiging van het award zei Frits van Troon "Mag ik ook die brief hebben?" Hij doelt hierop het spiekbriefje van Andre Pakosie. Het officiële gedeelte werd afgesloten en er vond een gezellige samenzijn met Frits van Troon plaats.(SaSoni)

Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 01.12.2011