Stichting Saamaka Soni

DIVERSEN

De kawaiboom
De kawaiboom komt veel voor op Santigron, het is een boom met lange fijne bladeren. Na oogsten van de vrucht, wordt deze in de zon gelegd om te drogen. En na het drogen van deze vrucht wordt een enkelband vervaardigd. wordt gedragen door de Marrons tijdens dans activiteiten. Heel vroeger werd de kawaiband vervaardigd door Inheemsen die vervolgens hun koopwaar aan de Marrons verkochtten. Vandaag de dag worden deze bandjes zelf door de Marrons vervaardigd. Door de gedroogde doppen aan elkaar te rijgen ontstaat er een geluid tijdens het dansen met de kawaiband aan de enkel. De expressie van de bewegingen van de voeten wordt daardoor benadrukt. Tegenwoordig wordt de kawai voor vele dansstijlen gebruikt door de Marrons. Terwijl het vroeger gebruikt werd bij de awasa dans van de Saamaka en de Okanisi. Bij de Matawai werd het gebruik bij het dansen van de bandya. De kawai werd niet gedragen tijdens een komanti dans uitvoering ook niet bij een papa. Bij de westerse landen treffen wij veelal een imitatie van de kawaiband. Deze worden vast gezet met kleine belletjes die een ander soort geluid geeft. Verreweg van het bekende geluid van de traditionele kawai.Dit is het eind resultaat van de kawai.

Vaderdag op Santigron

Santigron, het dorp van Yayaisi en Aminyo Tangiba, is een Marron dorp dichtbij Paramaribo. Een dorp aan de rechteroever van de Saramaccarivier. Santigron werd gesticht rond de afschaffing van de slavernij door Yayaisi en Tangiba. Saramaccaners van de Nasi-Lo. Deze twee mannen kwamen van Boven-Suriname, op zoek naar werk. Yayaisi leefde met de zus van Tangiba maar zij waren ook goede vrienden van elkaar. Aangekomen op de plaats van bestemming stapte zij uit de boot en zij troffen alleen maar modder aan. Een eind verder op bleek het gebied te bestaan uit zand, alleen maar zand. Meteen noemden zij het gebied Sandugoon, wat nu Santigron genoemd wordt. Zij vestigden zich in het gebied en zorgen voor een nageslacht. Het dorp was van oudsher een Saramaccaans dorp bestaande uit de Nasi-Lo. Tangiba werd kapitein van Santigron. Agama, de zoon van zijn zus, werd voorgedragen om eveneens kapitein te worden. Maar Agama nam deze taak niet aan en gaf het aan zijn broer, Agongoo. Deze leefde slechts twee jaar als kapitein. Na zijn dood trad Agama eindelijk aan als kapitein, hij had de volwassen leeftijd bereikt. Hij bestuurde het dorp veertig jaar lang en na zijn overlijden nam de zoon van zus zijn honneurs waar. Tegenwoordig wordt Santigron bewoond door de zes marron stammen. Er is hierdoor een groot verscheidenheid aan marronculturen. Santigron is een multiculturele marron dorp. Het dorp telt zo’n 3000 inwoners waarvan de meeste in Paramaribo, Nederland en zelf in Zuid-Afrika wonen. Naast de traditionele woningen, met palmbladeren, treft men in Santigron ook moderne woningen aan zoals wij die in Paramaribo kennen. Vanuit Paramaribo vertrekt er tweemaal per dag een bus naar het dorp. Vandaag 18 juni 2006, is het vaderdag en alle vaders zijn door de moeders uitgenodigd om gezamenlijk te eten. Het is de vrouwen organisatie van Santigron die alles heeft voorbereid. Uit alle hoeken komen de moeders met hun heerlijke maaltijden. Midden in de zaal staat een grote tafel voorzien van eten en drinken. Het is de eerste keer sinds het bestaan van Santigron dat vaderdag gezamenlijk gevierd wordt. De jongemannen zorgen voor de muzikale omlijsting. Het zijn de kinderen van enkele inmiddels gepensioneerde muzikanten van de populaire band Oema Lobi, met hits zoals “waka libi” en “tu moni”. Het is vaderdag maar ook de dag waarop Brazilië tegen Australië speelt. Meer dan de helft van het dorp kijkt graag naar hun favoriete Brazilië. Na gegeten te hebben lopen de mannen een voor een, onopgemerkt de zaal uit. De vrouwen blijven achter en maken toch nog een onvergetelijke dag van "vaderdag".

Ga naar boven